Pat Tuzağı: Vezir f-Piyonu'na Karşı

Beyaz ♕︎d4 oynar, veziri merkezîleştirir ve f2 piyonunu d4-g1 çaprazı boyunca bağlar. Vezir f2'ye saldırır ve birçok kareyi kontrol eder. Beyaz'ın yalnız bir piyona karşı veziri var — muazzam bir materyal üstünlüğü. Ama bu konum, doğru savunmayla bir teorik bir beraberliktir.

Beyaz şahını yaklaştırır, veziri desteklemeye çalışır. Şah e5'ten e4'e yürür, olayların ortasına yaklaşır. Bu doğal bir kazanma denemesi — çoğu vezir-piyon konumunda şahı içeri getirmek yardımcı olur. Ama burada fark etmez: pat savunması her hâlükârda tutar.

Beyaz veziri e3'e, f2 piyonuna daha yakın bir kareye taşır. Vezir artık f2'ye doğrudan saldırır ve üçüncü sırayı kontrol eder. Beyaz zayıflık arıyor, ama Siyah beraberlik bölgesinde kaldığı sürece pat savunması taş gibi sağlam.

Beyaz veziri f4'e kaydırır, f2'ye farklı bir açıdan saldırmayı sürdürür. Vezir piyonun çevresinde manevra yapıp kazanmanın bir yolunu arar. Ama hiçbir vezir yerleşimi pat savunmasını kıramaz — Beyaz bir paradoksta kapana kısılmış: piyonu almak pata yol açar.

Beyaz ♕︎g3+ oynar — bir şah! Vezir g3'e gelir, şaha şah çeker ve f2'ye saldırır. Bu tehlikeli görünür, ama Siyah'ın kusursuz bir yanıtı var. Şah Siyah'ı bir hamleye zorlar, ama yalnızca pat köşesine doğru.

Beyaz piyonu alır — PAT! f2'deki vezir şahın çevresindeki her kareyi kontrol eder: g1, g2, h2. h1'deki şahın sıfır yasal hamlesi var, ama şah çekilmiş de değil. Oyun beraberliktir. f-piyonu savunmasının güzel paradoksu bu: Beyaz'ın materyal üstünlüğü ezici, ama son siyah taşı almak pat üretir. f-piyonu (ve c-piyonu) özeldir çünkü şah, pat geometrisinin kusursuz işlediği köşeye saklanabilir. Not: bu numara b, d, e ya da g piyonlarıyla ÇALIŞMAZ — yalnızca fil piyonları (c, f) ve kale piyonları (a, h) bir pat savunması sunar.